undatorem konwentu i szpitala w Zebrzydowicach był marszałek wielki koronny Mikołaj Zebrzydowski, który w 1611 roku przekazał Bonifratrom prowadzenie utworzonego wcześniej szpitala dla rannych żołnierzy i kalek, wraz z dworem i przyległymi doń rozległymi włościami. Pierwszym przeorem konwentu był Melchior Bonawentura, który sprowadził braci z Krakowa do Zebrzydowic i powierzył im prowadzenie szpitala oraz opiekę nad chorymi i ubogimi mieszkańcami okolic. Służbę tę bracia pełnili przez dwa stulecia, aż do rozbiorów Polski, kiedy to klasztor został włączony do prowincji austriackiej.

zięki hojnemu zapisowi Elżbiety hr. Wielopolskiej w roku 1839 klasztor udało się podźwignąć z ruiny, w jaką popadł w pierwszym porozbiorowym okresie, kiedy to zarząd nad nim przejęły cywilne władze austriackie. Mimo rozlicznych klęsk żywiołowych i trudności politycznych bracia nieśli pomoc okolicznej ludności, zwłaszcza w ciężkich latach kilkakrotnie powracających epidemii cholery i tyfusu, w okresach głodu, chorób i niedostatku.

o odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku bracia przystąpili do odbudowy zniszczonego klasztoru, szpitala i gospodarstwa, a dla miejscowej ludności uruchomili przychodnię, w której lekarze szpitalni świadczyli bezpłatną pomoc ludziom nękanym groźnymi chorobami, zwłaszcza częstymi wśród biedoty jaglicą i gruźlicą. W latach kryzysu gospodarczego zdesperowanych brakiem pracy i możliwości jakiegokolwiek zarobku ludzi bracia żywili, wydając po kilkadziesiąt posiłków dziennie. W 1938 roku na mocy porozumienia przeora o. Linusa Damela z dyrekcją szpitala psychiatrycznego w Kobierzynie utworzono w Zebrzydowicach filię szpitala dla umysłowo chorych, w której znalazło opiekę 30 pacjentów.

ybuch II wojny światowej przyniósł zakonowi rekwizycję majątku i pobór pracowników do wojska oraz zajęcie przez Niemców większości klasztornych pomieszczeń na wojskowe kwatery. W maju 1942 roku Niemcy zlikwidowali oddział dla umysłowo chorych, których wywieziono do Oświęcimia i stracono. Stałe przemarsze wojsk zniszczyły pola uprawne i ogołociły klasztor z dobytku.

o wojnie bracia przystąpili do odbudowy szpitala i gospodarstwa. Na mocy nowej umowy ze szpitalem w Kobierzynie do Zebrzydowic powrócili pacjenci z chorobami umysłowymi. W marcu 1950 roku upaństwowiono gospodarstwo konwentu oraz należącą do B bonifratrów aptekę. Wobec niewywiązywania się z podjętych zobowiązań Urząd Prowincjalny Zakonu Bonifratrów w 1981 roku rozwiązał umowę ze szpitalem w Kobierzynie, a po podpisaniu umowy z Zarządem Głównym „Caritasu” utworzono w Zebrzydowicach Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych.

miany polityczne, jakie dokonały się w Polsce po zwycięstwie „Solidarności”, pozwoliły braciom odzyskać prawo własności zarówno do historycznego budynku, jak i do gospodarstwa, na którym w latach pięćdziesiątych utworzono PGR. Bracia odzyskali także swą aptekę w centrum Zebrzydowic, w której oprócz leków gotowych pacjenci mogą także realizować recepty na leki robione. Prowadzony przez Bonifratrów Dom Opieki podlega obecnie pod Wojewódzki Zespół Pomocy Społecznej. Podobnie jak w przypadku innych bonifraterskich placówek, tak i tu dokonują się stale zmiany modernizacyjne mające na celu podniesienie poziomu opieki. Do takich działań należą fachowo prowadzone warsztaty terapii zajęciowej, opieka psychologiczna i duszpasterska.